Wat fijn te zien dat je weer de oude bent, of wat zie je er goed uit! Aan de buitenkant is niet altijd te zien hoe het met iemand gaat. Het is niet altijd what you see is what you get. 

Rood, betraande ogen met donkere kringen, een vaal en uitgeput gelaat, zwarte kleding, een in elkaar gedoken houding en dat alles onder een dikke, grijze wolk. Dit komt wel een aardig in de buurt van hoe verlies en verdriet er aan de buitenkant uit zou kunnen zien. En hoewel het misschien wel makkelijk zou zijn als leed uiterlijk zo zichtbaar zou zijn, dit is niet hoe wij mensen in elkaar zitten. Een masker opzetten met onze het-gaat-best-goed-glimlach is een overlevingsmechanisme. We vinden het simpelweg niet fijn om boos of verdrietig te zijn, om je rot te voelen en al helemaal niet om onze kwetsbaarheid aan de wereld te tonen. 

Er is niets mis mee als je niet aan Jan en alleman laat zien wat er door je heengaat. Je het-gaat-best-goed-glimlach opzetten is echt niet altijd verkeerd, integendeel. Maar het is wel goed om deze af te kunnen doen, want dan kun je zijn wie je bent, je kwetsbaarheid met alle emoties en gevoelens toelaten en niet te schrikken van je tranen, laat er maar ruimte voor zijn. Want de mensen om je heen kunnen dan ook zien wat er achter die glimlach schuilgaat, een arm om je heen slaan, vragen hoe het echt met je gaat. Die troost, hulp, compassie die je zo hard nodig hebt in de eerste dagen, maar ook net hard nodig blijven in de daaropvolgende weken, maanden, jaren. En met het afzetten van dat masker en het toelaten van je kwetsbaarheid, kun je ook je kracht toelaten en kun je naast je tranen ook je échte lach weer laten zien.

Liefs van Olga