In oktober schreef ik een blog over het vallen van het blad en hoe de natuur op natuurlijke wijze naar binnen keert met het aanbreken van het herfstseizoen. Hoe we verstillen en ons terugtrekken. En ondertussen is het half mei en alles om ons heen groeit en bloeit uitbundig. 

De natuur opent zich en ook wij voelen daarmee een natuurlijke drang naar buiten te treden. En het is niet alleen de zon die schijnt, want dit jaar zijn we ons na de Corona tijd extra bewust van de overvolle terrassen, het ene na het andere feestje wordt gevierd, het liefst met zo veel mogelijk mensen. Vakanties die weer worden geboekt, agenda’s die uitpuilen, we staan weer hutje mutje op elkaar, want we vinden het zo gezellig nu het allemaal weer kan. Maar is dat wel zo..?  

Het is na een crisisperiode helemaal niet gek dat de wereld als te veel kan voelen, als onrustig en overweldigend. Veel mensen ervaren dit. En wat als je je leven op dit moment als de herfst ervaart? Als je je kwetsbaar voelt. Als alles om je heen te snel voor je gaat en je vooral behoefte hebt aan je terug te trekken. Als de intensiteit van je verdriet te groot is om de hectiek en drukte aan te kunnen. 

Weet dat het niet erg of vreemd is. Met jou zijn er veel mensen zijn die dit ervaren, zeker in een proces van rouw. Het is dan helemaal niet gek dat je (nog) geen ruimte, behoefte of energie hebt voor de doordraaiende wereld om je heen.

Voel waar je grenzen liggen en wat jij nodig hebt. Zoek op wat voor jou eventueel wel haalbaar is in het aangaan van sociale aangelegenheden en maak het bespreekbaar met de mensen om je heen. Want als jouw wereld stil is komen te staan, dan kan zelfs de zon soms pijn doen. En dan zijn heel kleine stapjes al groot genoeg.

Liefs,
Olga